sokhan rooz.jpg (200×148)



خدا:

تنها روزنه ی امید است که هیچگاه بسته نمی شود،

تنها کسی است که با دهان بسته هم می توان صدایش کرد،

با پای شکسته هم می توان سراغش رفت،

تنها خریداری ست که اجناس شکسته را بهتر برمیدارد،

تنها کسی است که وقتی همه رفتند می ماند،

وقتی همه پشت کردند آغوش می گشاید،

وقتی همه تنهایت گذاشتند محرمت می شود،

تنها سلطانی است که دلش با بخشیدن آرام می گیرد نه با تنبیه کردن.

"خدا را برایت آرزو دارم"


چهار اصل پیشرفت: مردانگی، عدالت، شرم و عشق است. 

زندگی، یعنی پژوهش، و فهمیدن چیزی جدید. 

عشق، به وجود آورنده اعمال زیباست. 
کار کنیم، زحمت بکشیم، از سرمایه چیزی کم نداریم. 

احساس اجبار به فداکاری، لازمه زندگیست. 

انجام وظیفه، لازمه جهش بسوی پیشرفت است. 

تقلید از غرب، خطری است جدی، که چشمه های نبوغ را، خشک می کند. 

یک عمل درست، بهتر است از هزار نصیحت. 

بزرگترین خوشحالی من در زندگی : هوش و استعداد جوانان ایرانی است. 

راه پیشرفت، ارزش نهادن به علم و تحقیق، احترام به معلمین، اساتید، دانش آموزان و دانشجویـان است. 

سادگی و عشق از عوامل پیشرفت است، که در قلب ما ایرانیان است. 

هرچه انسان ،وجود ارزشمندتری داشته باشد به همان اندازه مودب و فروتن است. 

فعال باشیم، ولی ملایم، عادل باشیم، ولی با گذشت. 

جهان سوم جایی است که هر کس بخواهد مملکتش را آباد کند،خانه اش خراب می شود و هر کس بخواهد خانه اش 

را آباد کند باید در ویرانی مملکتش بکوشد. 

هنر، با احساسات آدمی بازی می کند. 

عشق زندگی را به شیوش می آورد. 

هنر، چاشنی زندگیست. 

ایران، جزیره هوش و ذکاوت است. 

شخصیت یک ملت را، ادبای آن ملت می سازند 
طنز در مملکت ما، یک مقاومت ملی است، و همیشه حافظ ایران بوده است. 

موسیقی خوب ایرانی، یک طرز تفکر است. یک فلسفه است، و بیان یک آرزوست. 

داشتن هدف، و رفتن به دنبالش، خوب است ولی عاشق هدف بودن و گرفتار شدن چیز دیگری است 

با بچه ها، با اطمینان رفتار کنید تا قابل اطمینان بار بیایند، و قابل اطمینان شوند. 
دولت، وظیفه دارد، خوشحال کنندگان مردم را، تشویق کند. 

باید جوانان، حفظ سازمان را، آموزش داد. 

سازماندهی، لازمه و خواسته الگوی پیشرفت است. 

حفظ سنن اعتقادی، ملی و نبوغ نژادی، واجب است. 

نظامی که، دارای سازمان باشد، چارچوبی استوار دارد 


نه تو می مانی، نه اندوه و .... 
نه هیچ یک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت
غصه هم... خواهد رفت 
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند 
لحظه ها عریانند ...
به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان 
هرگز ...!!!
تو به آیینه، نه، آیینه به تو خیره شده ست
تو اگر خنده کنی او به تو خواهد خندید 
و اگر بغض کنی ....
آه از آیینه دنیا که چه ها خواهد کرد...!!!
گنجه دیروزت پرشداز حسرت واندوه وچه حیف
بسته های فردا همه... ای کاش!.... ای کاش!
ظرف این لحظه ولیکن خالی است
ساحت سینه پذیرای چه کس خواهدبود ؟
غم که ازراه رسید،دراین سینه براوبازمکن
تاخدایک رگ گردن باقی ست
تاخدامانده!... به غم وعده این خانه ... مده  
سهراب  سپهری 



کاش می دانستی چشم هایم زشکوفایی عشق تو فقط می خواند 

کاش می دانستی 

عشق من معجزه نیست 

عشق من رنگ حقیقت دارد 

اشک هایم به تمنای نگاه تو فقط می بارد 
کاش می دانستی تو فقط مال منی 

تو فقط مال همین قلب پر از احساس منی 

شب من با تو سحر خواهد شد 

تو نمی دانی من 

چه قدر عشق تو را می خواهم 

تو صدا کن من را 

تو صدا کن مرا که پر از رویش یک یاس شوم 

تو بخوان تا همه احساس شوم 

کاش می دانستی 

شعرهای دل من پیش نگاه تو به خاک افتاده است 

به سرم داد بزن 

تا بدانم که حقیقت داری 

تا بدانم که به جز عشق تو این قلب ندارد کاری 

باز هم این همه عشق 

این همه عشق برای دل تو ناچیز است 

آسمان را به زمین وصل کنم؟ 

یا که زمین را همه لبریز ز سر سبزی یک فصل کنم؟ 

من به اعجاز دو چشمان تو ایمان دارم 
به خدا تو نباشی 

بی تو من یک بغل احساس پریشان دارم